Rozdział 45.

-Kochanie nie chciałem na Ciebie nakrzyczeć... Przepraszam. - usiadłem na łóżku, a Susan wtuliła się w moje ciało. Usadziłem ją sobie na kolana.
-Przejdziemy przez to razem. - uśmiechnęła się do mnie. 
-Ile trwa to leczenie?
-To zależy od Ciebie. Jak będziesz się chciał z tego wyleczyć to będzie potrzeba kilka wizyt. Załatwię Ci najlepszego psychologa. - na chwilę wstrzymała oddech. 
-Powiedz mi proszę... Dlaczego to robiłeś? Co Cię do tego nakłoniło? - patrzyłem w jej oczy. Były lekko zaszklone przez co były jeszcze bardziej urokliwe.
-Myślałem, że... że już Ci się nie podobam, że już Cię nie pociągam... Te myśli nie dawały mi spokoju.
-Harry Skarbie! Zawsze będziesz dla mnie najprzystojniejszy i najseksowniejszy. Nigdy nie przestaniesz mi się podobać. Zawsze będę mieć na Ciebie ochotę. Jaka ja byłam głupia, że niczego nie zauważyłam. - mówiła to z takimi emocjami, że nie mogłem się powstrzymać. Pocałowałem ją i ścisnąłem jej pośladek. Wiedziałem, że jęknie, ale musiałem to usłyszeć.
-Nie jesteś głupia!+ w domu zobaczysz na co mnie stać. - wymruczałem jej w usta. 
-Jesteś świrem! - zaśmiała się. Jak ja kocham ten jej uroczy śmiech. 
-A tak w ogóle to gdzie moja mama i Darcy?
-Twoja mama była zbyt zdenerwowana i postanowiła zostać z malutką w domu i przy okazji nacieszyć się nią.
-Kochana babcia, po mamie oczywiście. - cmoknąłem ją w nos. 
-Zawołać chłopa... - nie dokończyłam bo cała gromada rzuciła mi się na plecy.
-Idioci!
-My też Cię kochamy! - powiedział z sarkazmem Louis. Oh tak powinno być zawsze... Śmiechy, żarty, zero smutku. Nigdy nie powinno być na naszych, a w szczególności na twarzy Susan żadnych łez...

*****************************************************************
Krótki, ale następny będzie najdłuższy jak do tej pory! :)

10 ewentualnie 6 komentarzy = next!