Rozdział 36.

Dodawajcie komentarze, to dla was minutka, a dla mnie wielka motywacja do dalszego pisania. (Miło by było, gdyby komentarze były dłuższe):)
*****************************************************************************
***Oczami Harrego***
Żadne słowa nie są w stanie opisać jak czułem się w tamtej chwili, gdy Susan się mnie bała. Po prostu nie wiedziałem co robić, jednego dnia wszystko jest okej, przytulamy się całujemy, a następnego przez jakieś wydarzenie ona się mnie... boi. Starałem się ją jakoś do siebie przekonać, aż w końcu uległa i ponownie przyległa do mojego torsu. Emily stała załamana przytulając się do Louisa, a on próbował ją jakoś uspokoić. To dla nas wszystkich bardzo ciężka sytuacja, ale chyba najbardziej dla mnie. Zastanawiałem się czy po jakimś czasie wszystko wróci do normy i będzie tak jak dawniej? Na pewno postaram się, aby tak było. Teraz trzeba załatwić jej dobrego psychologa i przede wszystkim złożyć zeznania na komisariacie. Za pierwszym razem jej psychika nie ucierpiała, może dlatego, że nie bała się o dziecko? Nie zgłosiłem tamtego wydarzenia na policję tylko i wyłącznie ze względu na Susan, która bała się swojej matki, i to był błąd! Teraz tak tego nie zostawię! Tak nie może być! Nie może przez całe życie żyć w strachu przez jakiegoś jebanego kutasa! 

Przyjechali chłopcy poinformowani przez Lou o naszym chwilowym położeniu. Trafili tu bez zbędnych korków i przeszkód. Przynajmniej tak usłyszałem z opowieści Nialla. Powoli podszedł do nas Liam, zapewne dowiedział się od Tommo o strachu mojej dziewczyny, przepraszam...narzeczonej wobec Emily i jego samego.

-Susan...Obiecuję Ci, że znajdziemy tego śmiecia razem z policją i damy mu nauczkę...-mówił to takim delikatnym tonem, aby nie przestraszyć dziewczyny, a ona wsłuchiwała się w wypowiadane przez przyjaciela słowa. 
-Dziękuję, nawet nie wiesz jaka jestem Wam wdzięczna...-szepnęła tak cicho, że z ledwością można było to usłyszeć. Chłopak odszedł lekko się uśmiechając w naszą stronę. Chwilę jeszcze staliśmy, poczułem jak moja ukochana zaczyna się trząść, zdjąłem z siebie letnią kurtkę i założyłem jej na ramiona. Przytuliłem ją pocierając jej plecy. Syknęła i skrzywiła się. 
-Pokażesz mi co tam masz?-spytałem trochę wystraszony tym co mogę tam zobaczyć. Skinęła niepewnie głową, podwinąłem jej bluzkę i zobaczyłem wielkiego siniaka, a na łopatce głębszą ranę, z której sączyło się dużo krwi. Pokiwałem głową z niedowierzeniem. Nie mogłem, nie wytrzymałem i przeklnąłem głośno tupiąc nogą, na tyle, że chłopcy stojący jakieś  metrów od nas odwrócili się w moją stronę. Nie chcę tego robić, lecz nie mam innego wyjścia, muszę chronić moją wybrankę...
************************************************************************

Jak myślicie co zrobi Harry? Piszcie w komentarzach!

8 komentarzy = następny rozdział.